Over en uit

Toch redelijk goed geslapen onder het podium. Ja, het is eens iets anders hé. Dat

zijn van die plaatsen die niet opvallen, veel beter dan je zomaar op een bank werpen onder de kerktoren.
Maar lap rond 05u brak er een onweer los. Uiteraard liep het regenwater dat op het podium neerkletterde, via de spleten op het gras eronder. Je raadt het al. Ik heb daar vlug mogen inpakken of ik had de volle lading op me gekregen. Gelukkig was er daarnaast nog een overdekte plaats, waar ik toch mijn spullen heb kunnen inpakken.
Rond 06.30u heb ik de IPad die als gps functioneert kunnen opladen.
Maar aangezien ik nu nog tot Rome moet fietsen, langs de wegen die naar de kust trekken en Alessandro ook bijna volgeboekt zal zijn heb ik een besluit genomen. De uitbater van de bar waar ik mijn ontbijt heb genomen heeft me daarin goeie raad gegeven.
Ik rijd tot Grosseto en neem daar de trein naar Rome. Vanaf Grosseto is het wel redelijk vlak,maar ook beetje eentonig. En eerlijk gezegd, ik voel dat ik door mijn krachten heen zit. De rest van de reis fietsen op wegen zoals gisteren de laatste 40km. Neen, dat is je leven riskeren. Ik bespaar jullie de details!
Dus werd het middagmaal in Grosseto genuttigd en aansluitend de trein richting Rome genomen samen met enkele andere fietsers. Morgen lever ik de fiets in nadat ik me eens uitgeslapen heb. De komende dagen wil ik terug een beetje op krachten komen en Rome bezoeken. Nadien ga ik met de trein huiswaarts.
Het is een zeer mooie fietstrip geworden. Oké niet volledig met de fiets afgemaald, maar ik heb een aantal maal over mijn grenzen moeten gaan. Na gisteren vond ik het meer dan genoeg.
Hier eindigt mijn verhaal via de blog. De foto’s, daar is nog wat veel werk aan om een compilatie te maken. Dus het zal winter zijn eer dat klaar is.
O ja, ik mag niet  vergeten de prijs van de wedstrijd voor Wintershove aan te schaffen. Ja, ik voel dat er enkele kg verdwenen zijn. Nu zorgen dat ze niet terug bijkomen 🙂
Dank aan eenieder die me tijdens de voorbije weken online heeft gevolgd!

Geen plaats in de herberg

Vandaag reed ik van  Firenze richting Siena. Dwars door de heel mooie delen van Toscane. Te meer dat ik rustige wegen had opgezocht om maximaal te kunnen genieten van al het moois dat me voorgeschoteld zou worden. En het werd fenomenaal wat ik te zien kreeg, bocht na bocht tijdens al die beklimmingen en afdalingen werd me een tafereel voorgeschoteld dat in sprookjesverhalen werd verteld. 
image (15)
Maar de keerzijde van deze routekeuze was het heel zware parkoers om te rijden,gecombineerd met heel warme temperaturen maakte dit dat het een harde klus werd voor me. Rond het middaguur was ik een 15 tal km voor Siena, in een klein maar toeristisch uitgebaat dorp werd een pizza genuttigd met een liter water.
Op die manier was ik vandaag eens vroeg aan de finish geraakt. Ik wilde Siena zien, en voor de eerste keer tijdens de reis in een slaapplaats voor Pelgrims overnachten. Dus snel die slaapplaats opzoeken, douche nemen en Siena bezoeken! Dat was de bedoeling van vandaag. Gebeld in mijn beste Frans naar de verantwoordelijke van de slaapplaats. Meteen antwoord : “we zijn gesloten tot 01 september”. Allez we zijn begonnen aan de ellende dacht ik meteen. Temeer daar deze week bijna alles in deze streek door Italianen geboekt is. Hotels in Siena konden me geen onderdak bieden. Ik ben dan maar zonder de stad te bezoeken er weer uitgereden.
Omdat ik genoeg bergen ben op- en afgereden ging ik richting Grosseto meer dan 50 km verder. Richting de zee dus, om een minder lastig parkoers voorgeschoteld te krijgen. Maar wat ik ook aandeed,telkens weer als antwoord we zijn volzet.
Het werd half zeven, tot hier en niet verder zei ik tegen mezelf. In Pagnanoco, drie hotels, lap ook volzet. Dan werd het noodplan bovengehaald. Zoeken naar beschutting dus. Die werd vlug gevonden want op het plaatselijk dorpsplein stond een tijdelijk podium. Helaas helemaal onder het stof. Dus eronder gekropen dan maar. Matje opgeblazen, ik had toch beschutting tegen wind en eventuele onweders. Ja lap, hebben er daar geen kinderen staan dansen op dat podium tot rond middernacht! Die hebben nooit geweten dat er onder hen iemand lag te rusten.

Firenze

Maandag 09u, mijn tweede dag in Firenze is begonnen. Toch vroeg opgestaan deze ochtend, rond 06u. Wanneer je enkele mooie foto’s wilt vastleggen in zo een drukke stad dan moet je niet aan uitslapen denken. Toeristen zijn er hier alvast meer dan genoeg, meer dan genoeg vind ik! In zo een drukke stad met dit aantal aan toeristen wil ik nooit wonen. Geef me dan maar de gezelligheid van Ieper en de Westhoek,waar we ook een toch wel deftige toeristenstroom hebben,maar toch alles onder controle kunnen houden. Hier is het bijna onmogelijk, om straten en pleinen tijdens de dag proper te houden. Ik spreek dan nog niet van de straatventers die hier illegaal (rommel) aan de man brengen, en de talloze bedelaars die je aanklampen. Daarnaast heb je dan van die mobiele karretjes die voor dag en dauw mooie plaatsen innemen op de pleinen en bij valavond terug vertrekken. Laat het stadsbestuur van Firenze maar eens naar Brugge komen kijken!

image (12)

Voor de latijnblokkers in de familie : dit is een zeer mooie stad om te bezoeken. Ik weet dat jullie me nu een cultuurbarbaar zullen noemen, maar uren in de rij staan om één of ander beeld in een museum te zien…daar pas ik voor. Geef me maar de vorm en structuur van gebouwen en pleinen. Je merkt aan de woningen dat dit een stad is met een rijke geschiedenis en verleden. Maar vaak vind ik de gebouwen ook te mooi afgewerkt!
image (13)
Net als In Brugge loopt het hier vol van de Aziaten,je kan er niet naast kijken. Deze ochtend rond 07u was er een koppel in trouwkleding onhandig aan het proberen een selfie te maken voor de Kathedraal. Ik heb die mensen dan maar uit de nood geholpen door hun enkele keren te fotograferen. Ze waren heel dankbaar, maar wat ze tegen me gezegd hebben? Daar heb ik het raden naar!
Vandaag wordt een luie dag voor me, maar  morgen ga ik terug de fiets op. Ik heb al gemerkt dat er hier naast het hotel een ijssalon is dat heel druk bezocht wordt. Zal dus wel deftig spul zijn. Later op de dag ga ik me daar ook eens in de rij friemelen.
image (14)

Overzicht week 3

Deze week begon met heel slecht weer in de Alpen. Waardoor ik na samenspraak met de hoteluitbater en enkele andere plaatselijke mensen me genoodzaakt voelde om de Alpencol te vermijden. Spijtig, maar het blijft vakantie, en regen kan ik dan ook missen als kiespijn!

Door de aangepaste route heb ik enkele vlakke dagen kunnen fietsen en eveneens bij de familie een dag uitgerust aan het Gardameer. Een rustdag die welgekomen was !
Wat me opvalt als fietser : Italianen zijn niet echt milieubewust. Wat hier allemaal van rommel langs de weg ligt! Maar het gemotoriseerd verkeer, waarvan men me vooraf verwittigde dat het voor fietsers geen respect heeft, wel ik vind dat dit voorlopig goed meevalt. Ik had het totaal anders verwacht.
Wat me eveneens opvalt : je ziet politie en Carabinieri op de weg maar ik denk niet dat ze veel uit hun wagen komen. Italië vind ik niet echt een veilig land. Constant moet je fiets en materiaal in de gaten houden. Terwijl vorig jaar door Spanje, dat een totaal ander gevoel gaf. Heeft dat soms te maken met de recente bootvluchtelingen stroom?
Ook heel wat meer bedelaars hier, net als verkopers van allerhande spullen op pleinen. Stationsomgevingen dat betreed je best niet hier.
Tussen Milaan en Brescia staan op een stuk weg van zo een 40 tal km de hoertjes gewoon op de straat te tippelen tot ze door een wagenbestuurder opgepikt worden. Dat gaf nogal een zicht toen ik voorbijkwam, en de veelal Afrikaanse dames stonden te dansen en schudden met alles wat ze in huis hadden.
Maar weeral werd het een heel mooie fietsweek, met prachtige natuur en steden die ik gezien heb. Wat ik vooral lekker vond deze week, dat was die mega grote ijskreem…

Honderd loodzware kilometers

Iets voor 06u werd de fiets uit de garage gewekt om samen met mij Bologna te verkennen. Het moet gezegd worden weeral een prachtige stad, met een groots verleden. Leuk om te fotograferen op dit vroege uur want Italië slaapt nog bij op deze feestdag. Maar helaas… het stadscentrum blijkt een grote bouwwerf te zijn.

Iets na halfzeven kon ik dan aan de eigenlijke rit van de dag beginnen. Richting Firenze, met een Hotel dat liefst een 20-tal km voor deze stad lag. Kwestie van niet in het rood te gaan na de lange rit van gisteren. Meteen na Bologna begonnen de kuitenbijters op het voorplan te komen. Met als resultaat dat ik vandaag terug met de kaap van 1000m  heb geflirt. Gecombineerd met de grote hitte tot omstreeks 15u, was het terug alle hens aan dek voor me. Maar de vele aanmoedigingen onderweg van de lokale bevolking zorgen ervoor dat je niet aan stoppen denkt.
15 augustus is in Italië een heel belangrijke feestdag. Men ontvlucht de hitte van de stad om zo in familie verband een BBQ te houden in de bergen. Op deze dag zijn er eveneens bierfeesten in verschillende dorpen van deze regio! Heel vaak met Heineken bier. Dat moet smaken ?!?
image (11)
Ik ben vandaag heel vaak van de fiets moeten afstappen. Het stijgingspercentage was vaak heel hoog. Wanneer er dan nog een onweer zich aankondigde met klank en lichtspektakel, dan begin je echt wel naar een hotelkamer uit te kijken. Helaas zeer dun gezaaid in deze regio. Dus zat er niets anders op dan tot Firenze te rijden, eenmaal het bord van 20km zich aanbood. Wetende dat ik eenmaal ik een hotelkamer beet zou hebben niet veel goesting meer zou hebben om buiten te komen, werd er al in een lokale Pizzeria een pizza genuttigd. En het was een lekkere pizza ! Er zijn er in onze contreien slechts weinig van deze kwaliteit. Rond 20u na een 100 tal km, ben ik dan vlug een hotel binnengestapt voor een nacht. Morgen neem ik in ander hotel mijn intrek, één dat centraler gelegen is.

Dwars door de Povlakte heen

Het was eigenlijk niet gepland, maar de benen voelden vanaf de start heel goed aan. Het ontbijt was van goeie kwaliteit maar de zon beloofde uiteraard terug haar zegje te hebben vandaag. Maar vooral, het werd een vlakke rit doorheen de groentenschuur van Italië. Oorspronkelijk was het voorzien om ongeveer een 80-tal km te rijden. Maar rond de middag had ik die reeds afgehaspeld. Het stadje Mirandola waar ik mijn middagmaal nuttigde, is nog volledig in opbouw na de zware aardbeving van enkele jaren terug. Heel wat gebouwen zijn nog steeds onbewoonbaar en worden volledig gestut. Net buiten het centrum is een tijdelijk gemeentehuis gebouwd met rondom container woningen die tijdelijke opvang bieden. De bureaucratie in Italië, zorgt er wel voor dat tijdelijk hier wel heel lang kan betekenen.

image (9)

Het stempelboekje werd ditmaal in het restaurant afgegeven, waar men uiterst tevreden was om de stempel van de zaak erin te mogen plaatsen. De katholieke kerk leeft nog in Italië, dat merk je heel vaak onderweg.
De rit werd verder gezet :  50km lang via lokale wegen. Rond 17u werd Bologna bereikt waar ik mijn intrek nam op het 8ste verdiep van het Best Western hotel. Na een goeie douche en de dagelijkse was van de fietskledij werd in een plaatselijk winkelcentrum het avondmaal genuttigd.
image (10)
Ja mensen de tocht naar het zuiden gaat nu wel heel snel verder. Maar geen paniek, ik heb nog een aantal zwaardere ritten voor de boeg die ik knarsetandend zal moeten verwerken. Morgen fiets ik Toscane binnen. En dat wordt meteen een ander paar mouwen…

Richting Julia ?

Wanneer mijn broer me uitwuift slaapt de rest van de camping nog, na weeral een zwoele nacht voor de tentbewoners. Ik heb gedurende de 2 campingnachten redelijk geslapen. Matje buiten de tent onder de luifel, en Knorretje kon beginnen ronken. Het was toch al 26 graden rond 06.30u na de eerste km met de fiets. Mijn benen moeten er terug in komen na een tweetal dagen redelijk lui te zijn geweest. Vandaag was een redelijk korte rit te rijden, met op enkele kleine bulten na, een vlak parkoers.

Rond 11u was ik al in Verona. Aangezien het lief al een B&B had geboekt, fietste ik er dan ook eerst heen, om me te verfrissen. Helaas de GPS  liet me ditmaal in de steek. Dat kleine straatje was iets dat weinige lokale mensen wisten liggen. Dus dacht ik al, “ik ga weer in de aap gelogeerd zijn”. Tot ik na meer dan een uur zoeken, aanbelde bij een rijwoning. Helaas kon ik er pas tegen 14u in. Dan maar een warme maaltijd en dessert verwerken, en aansluitend in het restaurant de blogs van gisteren en vandaag opmaken. Rond 14u kon ik dan de kamer betrekken. Wow wat een nette B&B en met ontbijt voor maar 49€. Morgen zal de uitbaatster zelfs een uur vroeger mijn ontbijt laten aanrukken.
image (6)
Na 16u ben ik terug naar het centum van Verona gefietst. Overvol stadscentrum waar je helaas op de koppen kon lopen. Maar ik heb toch ruimschoots de stad kunnen bezoeken. Uiteraard een ijsje laten aanrukken. Wel een veel kleiner exemplaar dan die mammoet van gisteren.
image (7)
Vanaf morgen trek ik voor de rest van de reis iedere dag een beetje meer zuidwaarts, wat dat aan temperaturen zal geven is af te wachten.  We zien wel, zolang ik op de fiets in beweging ben valt dat mee. Eenmaal aangekomen, beginnen de temperaturen op mijn lichaam in te werken. Uiteraard probeer ik zoveel mogelijk te doseren, en mijn limiet niet te overschrijden. Voorlopig zit ik meer dan voorzien op schema. Dus een snipperdag in Firenze zal er best vanaf kunnen.
Maar eerst langs Modena voor Hannu (neef) richting  de Ferrari fabrieken! Maar voor mij is Italië synoniem voor Abarth en Lancia met de Stratos, als de ultieme wagen. Helaas, mijn portemonnee kan die niet aan…

Op weg naar een rustdag

Ziezo, via een omweg ben ik aan een rustig tempo richting de camping in Manerba del Garda gereden deze ochtend. Tussenin heb ik de tijd genomen om een marmergroeve te bezoeken. Ja man, ik heb er stof over me gekregen, maar de moeite waard om eens van dichtbij te zien welke omvang de ruwe marmer blokken hebben bij het uitzagen in de groeve. Mocht ik zo ene op me krijgen, dan denk ik dat ik nog een buikje zou hebben als een schel hesp!

blog Bruno

Aangezien de familie me pas in de late middag verwachtte, heb ik ook alle tijd genomen om een warm middagmaal te nemen op een leuk terras in de schaduw, met zicht op het meer.

blog Bruno 3   blog Bruno 2
Daarna was het tijd om de camping op te zoeken en de rest van de Bruyntjes aan het Gardameer te bezoeken. Zo rond 15u, kwam de familie op hun stekje aan, net zoals ik hebben ze in de Alpen heel slecht weer te verduren gehad in hun heenreis. Dus mijn beslissing om de route iets aan te passen, en nu richting Povlakte te fietsen zal dus een goeie keuze geweest zijn!
blog Bruno 4

Woensdag werd dan een rustdag met een halve dag rondvaren op het Gardameer, en genieten van het koelere briesje op het water.

blog Bruno 5

’s Avonds gingen we dan richting enkele kleinere dorpen langs het meer. Aangezien de Bruyntjes familie graag ijsjes eet, werd er gestopt bij één van de betere ijsmakers. Voor wie mij beetje kent, een lekker ijsje sla ik nooit af. Amai, maar zo een boomstronk heb ik nog nooit gegeten. Was me dat een lekker geval. Er waren zelfs een aantal toeristen die zelfs een foto van me genomen hebben met dat ijsje erbij. Kort gezegd, ik heb calorieën opgedaan voor een week in een kwartier tijd.

In één van de dorpjes was er eveneens een midweek muziekfestival aan de gang. Spijtig dat het klassieke concert pas heel laat op het programma stond! Zo werd dan afscheid genomen van een rustdag die me goed bevallen is. Bedankt alvast aan de familie.

Terug on the road

In Turijn regende het ook deze ochtend. Niet leuk om te fietsen als vakantiegast vind ik. Dus werd de trein tot Milaan genomen. Spotgoedkoop die Italiaanse treinen. En de controleurs die komen niet uit hun zetel om de tickets na te zien. Gelukkig dat het geen Fyra trein was, of we zaten deftig in de regen zonder deuren. Terug was ik niet de enige vakantievierder. En steeds weer van wow ! Belgica zo ver. Ja is nu eenmaal zo.

In Milaan werd vlug de juiste weg gevonden en om half twaalf was ik vertrokken voor een rit van 60km richting Gardemeer… Juist alerte volgers, de weg is aangepast. Ik ga mijn broer en zijn gezin opzoeken in Manerba del Garda en er twee maal overnachten. Dinsdag rijd ik dan de overige 60km, om zo tegen vooravond er te zijn.
Maar net buiten Milaan, ontmoet ik een bejaarde Italiaan, die al vlug me de weg wijst langs een fietspad aan het kanaal. Meer zelfs hij fiets een stuk mee, en het tempo is redelijk hoog. Aangezien het ondertussen 14u is, en ik enkel nog ijssalon open vind, fiets ik dan maar alleen stevig door,met de wind van achter zoals we vaak zeggen. Rond 17u en 99km verder was ik reeds in Brescia aangekomen. Een stad die ik ken, aangezien we vroeger met AC Targa Florio uit Ieper een heel goeie band hadden met de mensen van Mille Miglia rally.
Hier begon de zoektocht naar een hotel. Ja hallo, die stationsbuurt en buitenwijken van de stad, daar voelde ik me echt niet veilig. Dus werd er verder gezocht, en in een nettere omgeving voor 50€ met continentaal ontbijt heb ik nu een goed bed terug.
De zon die heb ik vandaag terug zien opduiken, hopelijk blijft die er nu voor de rest van de fietsreis. Waar ik zoal nog heentrek tijdens deze reis? Na het Gardameer richting de stad van Julia…. Verona dus. Via de Povlakte richting Toscane, om in Firenze de voorziene draad terug op te pakken.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑